Αρχική | Ιστολόγια | Το ιστολόγιο του/της magda

Συνέντευξη με τον πυγμάχο Γιώργο Γαζή

«Και δεν είναι το συναίσθημα που σε καταβάλλει, σε πιάνει τρέλα και για 2-3 μέρες δεν μπορείς να κοιμηθείς.

Σκέφτεσαι: Αχ, να είχα προχωρήσει και να είχα κάνει κάτι διαφορετικό, να είχα κάνει κάτι... Σε ταλαιπωρούν εικόνες μες το μυαλό, σκέψεις που δεν είναι σκέψεις λογικές. Στην ουσία κάθεσαι και βλέπεις νοερά ένα βίντεο και έρχονται σενάρια, χίλιες σκέψεις και εικόνες στο μυαλό...» Είναι η αφοπλιστική εξομολόγηση του πυγμάχου που ήρθε 8ος στην Ολυμπιάδα της Αθήνας και 9ος στου Πεκίνου. Μας μίλησε για την εμπειρία του στους Ολυμπιακούς Αγώνες, την δουλειά, τους στόχους και την καθημερινότητά του.

 

-Γιώργο εδώ και πόσο καιρό έχεις φύγει από την Κοζάνη;

-Από το τέλος του 1999, εδώ και μια δεκαετία. Μόλις τελείωσα το Λύκειο έφυγα στην Αθήνα. Πέρασα Ηλεκτρονικός και συμμετείχα επίσης στην Εθνική ομάδα Πυγμαχίας.

 



-Πότε ξεκίνησες ν’ ασχολείσαι με το άθλημα;

-Έκανα Taekwondo, από 6 χρονών εδώ στον Τάκη Γκαντιά, μέχρι τα 12-13 μου, οπότε και στράφηκα στην πυγμαχία με δάσκαλο τον Σταύρο Καλαμάρα. Αυτός με έβαλε στην πυγμαχία. Μπορώ να πω ότι μέσα από το Taekwondo αγάπησα τον αθλητισμό, αλλά ερωτεύτηκα την πυγμαχία. Ήταν το άθλημά μου.

 



-Θυμάσαι τον πρώτο σου αγώνα;

-Ο πρώτος μου αγώνας ήταν πολύ δύσκολος και έληξε με ήττα. Συμμετείχα ενάμιση χρόνο μετά που ξεκίνησα να ασχολούμαι και έπαιξα στην κατηγορία των Παίδων στην Θεσσαλονίκη, στο Palais des sport κι ήτανε, θυμάμαι, διασυλλογικά παιχνίδια, δηλαδή φιλικά. 1995-1996 κάπου εκεί πρέπει να ήταν… Οπότε πρώτος αγώνας χαμένος, αλλά δεν πτοήθηκα καθόλου, μάλιστα ήταν τέτοια η ήττα που ούτε καν τη θυμάμαι λες και δεν έγινε, τόσο γρήγορα την ξεπέρασα. «Έγινε ήττα» είπα «θα σκοτώσω τον επόμενο!»

 

-Τι μεσολάβησε για να ξεκινήσεις να κάνεις νίκες;

-Ήτανε καθαρά και θέμα ψυχολογίας. Δηλαδή ήταν το βάπτισμα του πυρός ο πρώτος αγώνας. Και μετά ήρθε σιγά – σιγά η συνειδητοποίηση ότι είμαι δυνατός, ότι έχω το χάρισμα. Ένιωθα καλά. Η προπόνηση ήταν ίδια, αλλά πολύ καλύτερη ήταν η ψυχολογία. Έπειτα ακολούθησαν κι άλλοι αγώνες με νίκες κι έρχεται το Α Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων, το οποίο παίρνουμε εύκολα.

 

-Σαν σύλλογος;

-Εγώ, όχι σαν σύλλογος. Η dream team ήρθε αργότερα στην κατηγορία των Εφήβων, που τους πήραμε τα κεφάλια. Είχαμε πάει 7 άτομα και πήραμε 4 χρυσά. Είμασταν ο πρώτος σύλλογος με διαφορά, κι αυτή η ομάδα πήγε πολύ ψηλά, όλα τα άτομα σημείωσαν σημαντικότατες διακρίσεις.

 

-Όταν έφυγες για Αθήνα πήρες μεταγραφή;

-Δεν έχω πάρει μεταγραφή. Κοζανίτης είμαι, με την Κοζάνη κατεβαίνω. Στην Αθήνα πήγα γιατί με κάλεσε η Εθνική ομάδα, με στέγασε, με τάιζε, με πλήρωνε. Κι όταν χρειαζόταν να είμαι εδώ, ερχόμουν. Οι υποχρεώσεις μου με το σύλλογο ήταν μόνο το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα.

 

-Είδες διαφορά στη στήριξη της ομάδας εδώ, σε σχέση με τη στήριξη της Εθνικής ομάδας;

-Ο σύλλογος εδώ με πρόεδρο τον Άρη Βατάλη, έδειξε την στήριξη του όλα τα χρόνια σε όποια θέματα είχαμε να αντιμετωπίσουμε. Γιατί προβλήματα πάντα υπάρχουν, έστω και με άλλους αθλητές, με τραυματισμούς με το να με ρίξουνε σε κάποιες φάσεις και να κατεβάσουν κάποιους άλλους αθλητές... Πάντα είχα την στήριξη της Κοζάνης. Η Κοζάνη είναι αυτή που πρωτοστατούσε για να είμαι εγώ πάντα στα ψηλότερα και να μπορώ να διεκδικώ τις θέσεις, γιατί αυτό είναι το ζήτημα να μπορείς να διεκδικείς τις θέσεις σου. Το πρόβλημα ήταν να πας να βάλεις γάντια κι εγώ πάντα είχα αυτή τη δυνατότητα κι ήταν η πίεση από εδώ.

-Τώρα στην Αθήνα με τι ασχολείσαι;

-Έχω κάνει μια εταιρεία την Kernel – Zeys. Είναι εταιρεία Security και Παροχής Υπηρεσιών Ασφαλείας και δραστηριοποιείται σε Αθήνα, Κοζάνη, Μύκονο. Πρόκειται για τοποθετήσεις συστημάτων ασφαλείας και κλειστά κυκλώματα, δηλαδή συναγερμούς και κάμερες. Διαφορετικό κομμάτι είναι οι μπάρες, είναι οι κάρτες για να περνάς, είναι το δακτυλικό αποτύπωμα για να μπαίνεις μέσα από μια πόρτα. Μπορώ να παρέχω όλες αυτές τις υπηρεσίες συν την ασφάλεια υψηλών προσώπων, την ασφάλεια σταδίων, διοργανώσεων κλπ. Την εταιρεία την έκανα το 2004, ήταν τότε ήταν που είπα σταματάω και πρέπει να κάνω κάτι στη ζωή μου.

 

-Στην Κοζάνη πόσο συχνά έρχεσαι;

-Ανάλογα τις με δουλειές. Ας πούμε τώρα κοντεύω 2 μήνες συνεχόμενα. Αυτό βέβαια είχα να το κάνω πολλά χρόνια.

-Συνεχίζεις ακόμα και σήμερα να προπονείσαι;

-Αυτήν την στιγμή διατηρώ τον εαυτό μου σε μια καλή φόρμα, φορτίζω τις μπαταρίες μου και θα δούμε... όπως έλεγα και το 2004. Όταν είχαν τελειώσει οι Ολυμπιακοί του 2004, μου έλεγαν: θα συνεχίσεις; Τότε έλεγα κατηγορηματικά όχι. Γιατί ήμουν πολύ κουρασμένος, όπως και τώρα. Μια προετοιμασία ολυμπιακή δεν έχει καμία σχέση με μια προετοιμασία Πανελληνίου Πρωταθλήματος ή Πανευρωπαϊκού ή Παγκοσμίου επιπέδου.

 

-Μετά πως άλλαξες γνώμη;

-Φόρτισαν καλά φαίνεται οι μπαταρίες μου, είχα τα ερεθίσματα και το σώμα μου με άκουγε. Δηλαδή ξεκινώντας να κάνω μια μικρή προετοιμασία, είδα ότι είμαι πολύ καλά κι έχω και όρεξη για να το κάνω. Όταν βλέπεις μετά από δύο χρόνια προετοιμασίας ότι είσαι σε πολύ καλό δρόμο και ξεκινά ο τρίτος χρόνος, ένα χρόνο πριν τους ολυμπιακούς, τότε αρχίζεις και μπαίνεις σε δυνατούς αγώνες και φτάνεις στον τέταρτο χρόνο που είναι ο πιο πιεστικός χρόνος από όλες τις απόψεις, ψυχολογικά, σωματικά. Πρέπει να γίνεις μετά πραγματικά μια μηχανή.

-Δηλαδή πόσες ώρες χρειάζεται να προπονείσαι;

-Δεν είναι οι ώρες προπόνησης, είναι ο τρόπος ζωής. Δηλαδή κάνεις πρωί και βράδυ προπόνηση από 2 ώρες. Δεν μπορείς να βγεις να πιεις ένα καφέ, έστω και μετά την πρώτη προπόνηση, γιατί δεν αντέχει το σώμα σου. Θες να φας και να ξεκουραστείς γιατί πρέπει να τραβήξεις την δεύτερη προπόνηση μετά. Όταν τελειώσεις την δεύτερη προπόνηση πρέπει να φας, να καθίσεις λίγο να ηρεμήσεις, γιατί έχεις πιεστεί. Γιατί οι δικές μας προπονήσεις δεν είναι μαζικός αθλητισμός, φέρνεις το σώμα σου στα όρια. Και μετά πόση ώρα σου μένει, σου μένουν 2 ώρες, προτιμάς να δεις μια ταινία στο σπίτι ή να κυκλοφορείς και να κουραστείς; Γιατί κάθε ίχνος ενέργειας που σπαταλάς στο δρόμο, σου βγαίνει στη προπόνηση, οπότε αυτό που ζητάς εσύ εκείνη την στιγμή είναι να πας στο σπίτι για να ξυπνήσεις 7, 8 η ώρα το πρωί, να φας λίγο να ξυπνήσει το σώμα σου για να κάνεις την προπόνηση. Αυτό γίνεται επτά ημέρες τη βδομάδα. Ρεπό, όποτε σου δώσει ο προπονητής είναι μια προπόνηση, δεν είναι μια μέρα ολόκληρη! Κι αν καθίσεις μια προπόνηση νομίζεις ότι έχεις καθίσει τρεις μέρες.

 

-Πόσες νίκες έκανες για να καταφέρεις να πας Ολυμπιάδα;

-Σε κάθε τουρνουά, παίζεις μέχρι και πέντε αγώνες και οι αγώνες σ’ εμάς είναι nock out δηλαδή κερδίζεις – προχωράς, χάνεις – τελειώνεις και δεν έχεις δικαίωμα για ρεβάνς.

 

-Σε ποιο σημείο έφτασες στην Ολυμπιάδα του Πεκίνου;

-9η θέση, πηγαίναμε για καλύτερα αλλά δεν βγήκε. Στην Αθήνα που ήμουνα και πιο νέος μπήκα στην 8αδα. 8ος Ολυμπιονίκης. Στο Πεκίνο πηγαίναμε για μετάλλιο. Πηγαίναμε τόσο καλά σε σχέση με το τι υπήρχε στην Ευρώπη και σε σχέση με τα τεστ που κάναμε. Δυστυχώς εγώ υπέφερα από έναν τραυματισμό στη μέση. Στον πρώτο αγώνα δεν μ’ έπιασε καθόλου, ήμουν πολύ άνετος. Έπειτα όμως με ενόχλησε και με κράτησε πίσω.

 

-Στον πρώτο αγώνα νίκησες;

-Ναι, ήταν nock out ο αγώνας, ο πρώτος αντίπαλος μου ήταν από το Κογκό (δεύτερος στους Παναφρικανικούς) και ο δεύτερος από το Εκουαδόρ (δεύτερος στο Παναμερικανικό). Εκεί δεν υπάρχει κακός παίχτης, εκεί είναι όλοι από πρόκριση. Στον δεύτερο λοιπόν αγώνα με τράβηξε η μέση μου και δεν είναι καθόλου καλό να πονάει ένας αθλητής πάνω στο ριγκ, πάνω στην ένταση. Η μέση είναι το σύστημα που ενώνει τον πάνω με τον κάτω κορμό και είναι το πιο σημαντικό για να βγαίνει η έκρηξη που πρέπει να βγαίνει. Έτσι, μείωσε ελαφρώς τις αντιδράσεις μου. Δεν χρειάζεται και πολύ, οι διαφορές είναι απειροελάχιστες σε τέτοιους αγώνες.

 

-Πως ένιωσες τότε στο Πεκίνο; Τι έγινε μόλις έχασες; Γιατί 4 χρόνια είναι πολύ δουλειά.

-Βγαίνουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Όπως και να το κάνουμε ήτανε μια αποτυχία, ήταν ένας αγώνας που δεν είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Είναι ανάμεικτα τα συναισθήματα το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό είναι «Πω, πω πως έχασα! Χαμένος κόπος! Τζάμπα που το έκανα τόσα χρόνια». Μετά σκέφτεσαι τι πήρες από αυτό και πως μπορεί να σε βοηθήσει. Βέβαια, όταν έχεις ηρεμήσει και το βλέπεις αθλητικά ξεκινάς κι ασχολείσαι με τον αγώνα. Και δεν είναι το συναίσθημα που σε καταβάλλει, σε πιάνει τρέλα και για 2-3 μέρες δεν μπορείς να κοιμηθείς. Σκέφτεσαι «Αχ, να είχα προχωρήσει και να είχα κάνει κάτι διαφορετικό, να είχα κάνει κάτι...». Σε ταλαιπωρούν εικόνες μες το μυαλό, σκέψεις που δεν είναι λογικές. Στην ουσία κάθεσαι και βλέπεις νοερά ένα βίντεο και έρχονται σενάρια, χίλιες σκέψεις και εικόνες στο μυαλό.

 

-Αυτός που σε κέρδισε, σε τι θέση τερμάτισε;

-Πέμπτος.

 

-Κάποιος έπρεπε να χάσει...

-Να έχανε εκείνος. Τελωσπάντων, έχασα. Βασικά σαν στόχο ζωής θα ήθελα να πάω και στην άλλη Ολυμπιάδα, το λέω ευθαρσώς και λέω ‘θα’ γιατί ποτέ δεν ξέρεις. Μπορεί να πάω, μπορεί να μην πάω. Το θέμα είναι το πόσο γεμάτος είναι ο αθλητής, το τι αποθέματα ψυχικά έχει για να δώσει, πόσο φορτισμένος είναι όταν τελειώνει.

 

-Δηλαδή, συζητιέται κάτι τέτοιο για το Λονδίνο το 2012;

-Δεν έχω σταματήσει τις προπονήσεις, προπονούμαι κανονικά.

 

-Το 2004 τι έγινε στην Αθήνα;

-8ος Ολυμπιονίκης ήμουνα το 2004. Με αδίκησαν μέσα στην Ελλάδα τότε, δηλαδή μου πήραν τη νίκη μέσα από τα χέρια μου. Είχε γίνει ολόκληρο θέμα τότε μαζί με τον Μάρα είχαμε βγει πρωτοσέλιδο. Ενώ ήμουνα μπροστά στα σημεία, κτύπησε αντικανονικά από πίσω στα τελευταία 15 δευτερόλεπτα και δεν πήρε επίσημη παρατήρηση που έπρεπε να πάρει. Μου την κλέψαν, όταν σου λέω μου κλέψαν την νίκη μέσα από τα χέρια μου. Γι’ αυτό είχα τρελαθεί τόσο πολύ που λέω δεν αξίζει τίποτα...

 

-Έχεις πάει σε 2 Ολυμπιάδες. Μπορείς να συγκρίνεις την Ελληνική με την Κινέζικη Ολυμπιάδα;

-Εγώ νομίζω ότι η Ολυμπιάδα της Ελλάδας ήταν πάρα πάρα πολύ καλή και μπορεί να συγκριθεί και με της Κίνας και με του Σίδνεϋ που ήμουν επισκέπτης και με οποιαδήποτε μεγάλη διοργάνωση. Δεν είχε να ζηλέψει σε τίποτα η Ελλάδα την Κίνα και μάλιστα (αυτό το ξέρω από πρώτο χέρι) η Κίνα ήρθε κι έκανε πολλά σεμινάρια στην Ελλάδα και πήγαν πολλοί Έλληνες να τους βοηθήσουν στο στήσιμο των Ολυμπιακών αγώνων, εθελοντές και παράγοντες.

 

-Λένε ότι στις πολεμικές τέχνες μεγάλη σημασία έχει η ταχύτητα, η σπιρτάδα, τα αντανακλαστικά κι όχι τόσο η αντοχή, οπότε δεν χρειάζεται κάποιος αθλητής να παίρνει αναβολικά. Ισχύει αυτό;

-Πάντα υπάρχει κάποιο φάρμακο που ανεβάζει την απόδοση. Είναι σαν να έχεις ένα αυτοκίνητο και να το πειράζεις. Υπάρχουν φάρμακα που αυξάνουν και την αντίληψη και την αντοχή και την ψυχολογία. Τώρα αυτό που μπορώ να πω εγώ είναι ότι στα δυναμικά αθλήματα που έχουν να κάνουν με τον παράγοντα άνθρωπο απέναντι, υπάρχει δράση και αντίδραση. Δεν σημαίνει ότι επειδή θα το πάρεις θα κερδίσεις κιόλας. Διότι μπορεί να έχει ο άλλος μια τόσο καλή τακτική και τεχνική κι εσύ να μην μπορείς καν να τον ακουμπήσεις. Δεν πρόκειται για τυποποιημένη κίνηση. Είναι μεγάλο ρίσκο να πάρεις αναβολικά. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι αν δεν πιαστείς την πρώτη, θα πιαστείς σίγουρα την δεύτερη ή την τρίτη φορά.

 

-Με τον ντόρο που έγινε με την άρση βαρών, οι Έλληνες κοιτάξαν λίγο να γκριζάρουν λίγο την διαχωριστική γραμμή μεταξύ αναβολικών και συμπληρωμάτων διατροφής. Υπάρχει, πιστεύεις, περίπτωση ένας αθλητής να μην γνωρίζει τι παίρνει ή να παραπλανηθεί;

-Όχι δικαιολογίες, τα συμπληρώματα είναι συμπληρώματα και τα παίρνεις σαν συμπληρώματα. Όταν παίρνεις φάρμακα, ξέρεις τι παίρνεις και είναι φάρμακα. Είναι απόλυτα σαφές αυτό. Για να πάρεις αναβολικά απαιτείται χρόνος. Δεν μπορεί να σου ρίξαν κάτι στο χυμό και να σου τη φέρουν! Είναι αστείο αυτό. Για να σε πιάσει που λένε και να φανεί συνεπώς στο αίμα σου, πρέπει να παίρνεις πχ. 5 χάπια πρωί, μεσημέρι, βράδι ή να δέχεσαι ενέσεις για κάποιο Χ χρονικό διάστημα. Δηλαδή, πως γίνεται να μην το καταλάβεις; Εκτός αν θεωρείς ότι οι τόσο πολλές ενέσεις που σου κάναν ήταν για εμβόλιο...

-Είναι εύκολο για έναν αθλητή που κάνει πρωταθλητισμό, να διατηρεί προσωπική ζωή;

-Όχι, δεν μπορεί να καταλάβει μια γυναίκα τις αντιξοότητες που περνάς. Νομίζει ότι κάτι συμβαίνει με τη σχέση συνέχεια... Όταν ας πούμε προσπαθείς να πιάσεις μια κατηγορία κιλών δεν σε αφήνουν να φας. Τι πιο πολύτιμο αγαθό από το φαγητό; Πρέπει όμως να ανέβεις στη ζυγαριά και να δείξει το σωστό για να παίξεις, γιατί αλλιώς χάνεις την κατηγορία και είσαι ανεύθυνος. Ξεκινάς κι αναρωτιέσαι τι κάνω, γιατί το κάνω, πως το κάνω, αξίζει να το κάνω... Κι όταν το ξεπεράσεις αυτό και καταλάβεις, απλά πονάς σωματικά. Κι ας πούμε σε παίρνει η κοπέλα σου τηλέφωνο και δεν μπορείς να της μιλήσεις. Το λιγότερο που μπορείς να κάνει είναι να μιλήσεις απότομα γιατί πονάς μέσα σου, τα εσωτερικά σου όργανα πονάνε. Πονάς γιατί δεν μπορείς να πιεις νερό, γιατί ζυγίζεσαι την άλλη μέρα και πρέπει να κρατήσεις τα κιλά, γιατί κάθε γραμμάριο νερό που πίνεις γράφει η ζυγαριά.

 

-Τι είναι αυτό που σε ενοχλεί περισσότερο στους ανθρώπους ή στην κοινωνία γενικότερα; Γιατί σαν αθλητής σίγουρα έχεις μεγαλώσει με κάποιες αξίες κι ένα πρόγραμμα που έρχεται σε αντίθεση με το χάος...

-Με ενοχλεί όταν δεν έχει ο άλλος υπομονή. Υπομονή σ’ όλες τις κλίμακες, δηλαδή από πρακτικά ζητήματα μέχρι το να θέλεις να φτάσεις γρήγορα ψηλά. Και η αχαριστία.

 

-Για έναν αθλητή που έχει αγωνιστεί σε δύο ολυμπιάδες και έχει σκληραγωγηθεί τόσο ψυχικά, όσο και σωματικά είναι πιο εύκολα τα πράγματα εκτός αθλητισμού;

-Η αλήθεια είναι ότι το άθλημα μου έχει ανοίξει πολλές πόρτες, γνωριμίες και ο πρωταθλητισμός με έχει βοηθήσει πάρα πολύ επαγγελματικά και προσωπικά.

 

Πηγή: Secret Magazine Spring 2010

http://www.ideoptimo.com/secret/10.html